Ιστορίες αγάπης

Είναι μια ιστορία αγάπης... ανάμεσα σε δύο ανρώπους που έρχονται απο διαφορετικούς κόσμους... 
Ο κόσμος του ενός δεν αντέχει να χωρέσει μέσα του τον κόσμο του άλλου.

Απαρνιούντε αυτό τον κόσμο, ακόμα και τη φύση τους απαρνιούντε για να μπορούν να είναι μαζί.

Μερικές φορές ο κόσμος τους κυκλώνει και τους αναγκάζει να απομακρυνθούν ο ένας απο τον άλλο. 
Όμως η αγάπη τους είναι τόσο δυνατή που όσος καιρός κι αν περάσει θα βρεθούν... και θα αγαπιούντε όπως πρίν...

Φοβάται να την αγγίξει γιατί είναι εύθραυστη και μπορεί να πληγωθεί απο τα χάδια του. Εκείνη κλείνει τα μάτια και ζητά τα χείλη του απεγνωσμένα. Την προστατεύει απο τον ίδιο του τον εαυτό. Ενώ εκείνη δεν θέλει να προστατευτεί... Θέλει να γίνει ένα με εκείνον... για πάντα δική του.

Και οι δύο θέλουν το «για πάντα». Και θα προσπαθήσουν να το ζήσουν. Όσο κι αν ο περίγυρός τους στήνει δίκανα για να αιχμαλωτίσει την αγάπη τους, εκείνοι βρίσκουν τρόπους να περάσουν τις κακοτοπιές και να ζήσουν τον έρωτά τους. 
Έτσι όπως αρμόζει σε έναν έρωτα τόσο δυνατό.

Επιβιώνουν γιατί κι οι δύο κοιτάνε μπροστά και βλέπους τους εαυτούς τους χέρι χέρι να βαδίζουν στο μέλλον... 


Κι ένα μικρό κοριτσάκι τους ακολουθεί και μετράει τα βήματά της για να τους φτάσει.

Δύο διαφορετικές ζωές, δύο διαφορετικά όντα ενώνονται και βαδίζουν χέρι χέρι στην αιωνιότητα...

Μωρό μου... Δεν θέλω να φύγω!

Όλες μου οι βαλίτσες είναι πακεταριμένες, είμαι έτοιμη να φύγω

Στέκομαι έξω απο την πόρτα σου

Δεν θέλω να σε ξυπνήσω για να σε αποχαιρετίσω

Μα ο ήλιος έχει σχεδόν ανατείλλει, είναι ήδη πρωί

Το ταξί με περιμένει και κορνάρει για να κατέβω

Μου λείπεις ήδη. Νοιώθω τόσο μόνη που θα μπορούσα να πεθάνω.

Φίλησέ με, χαμογέλασέ μου...

Πές μου πως θα με περιμένεις να γυρίσω

Κράτα με στην αγκαλιά σου σα να μην ήθελες να με αφήσεις ποτέ.

Γιατί φεύγω... Με ένα αεροπλάνο...

Και δεν ξέρω πότε θα γυρίσω

Μωρό μου... Δεν θέλω να φύγω!

Το ξέρω πως σε απογοήτευσα πολλές φορές

Το ξέρω πως έκανα πολλές χαζομάρες

Μα στο λέω τώρα... Δεν σήμαιναν τίποτα όλα αυτά...

Όπου και να πάω σκέφτομαι εσένα!

Όσα τραγούδια τραγουδάω, τα λέω για σένα

Όταν γυρίσω θα σου φορέσω στο δάχτυλο το δαχτυλίδι του γάμου μας

Φίλησέ με, χαμογέλασέ μου...

Πές μου πως θα με περιμένεις να γυρίσω

Κράτα με στην αγκαλιά σου σα να μην ήθελες να με αφήσεις ποτέ.

Γιατί φεύγω... Με ένα αεροπλάνο...

Και δεν ξέρω πότε θα γυρίσω

Μωρό μου... Δεν θέλω να φύγω!

Ήρθε η ωρα να σε αποχαιρετίσω...

Άφησέ με να σε φιλήσω για μια τελευταία φορά

Και κλείσε τα μάτια σου καθώς θα φεύγω.

Να ονειρεύεσαι για τις μέρες που θα έρθουν

Για τότε που δεν θα χρειάζεται να φύγω μόνη

Για όλα εκείνα τα χρόνια που δεν θα χρειάζεται να σου πώ...

«Φίλησέ με, χαμογέλασέ μου...

Πές μου πως θα με περιμένεις να γυρίσω

Κράτα με στην αγκαλιά σου σα να μην ήθελες να με αφήσεις ποτέ.

Γιατί φεύγω... Με ένα αεροπλάνο...

Και δεν ξέρω πότε θα γυρίσω

Μωρό μου... Δεν θέλω να φύγω!»

ΙΘΑΚΗ

Δὲν ξέρω ἂν ἔφυγα ἀπὸ συνέπεια

ἢ ἀπὸ ἀνάγκη νὰ ξεφύγω τὸν ἑαυτό μου,

τὴ στενὴ καὶ μικρόχαρη Ἰθάκη

μὲ τὰ χριστιανικά της σωματεῖα

καὶ τὴν ἀσφυχτική της ἠθική.

Πάντως, δὲν ἦταν λύση, ἦταν ἡμίμετρο.

Κι ἀπὸ τότε κυλιέμαι ἀπὸ δρόμο σὲ δρόμο

ἀποχτώντας πληγὲς κι ἐμπειρίες.

Οἱ φίλοι ποὺ ἀγάπησα ἔχουνε πιὰ χαθεῖ

κι ἔμεινα μόνος τρέμοντας μήπως μὲ δεῖ κανένας

ποὺ κάποτε τοῦ μίλησα γιὰ ἰδανικά…

Τώρα ἐπιστρέφω μὲ μίαν ὕποπτη προσπάθεια

νὰ φανῶ ἄψογος, ἀκέραιος, ἐπιστρέφω

κι εἶμαι, Θεέ μου, σὰν τὸν ἄσωτο ποὺ ἀφήνει

τὴν ἀλητεία, πικραμένος, καὶ γυρνάει

στὸν πατέρα τὸν καλόκαρδο, νὰ ζήσει

στοὺς κόλπους του μίαν ἀσωτία ἰδιωτική.

Τὸν Ποσειδῶνα μέσα μου τὸν φέρνω,

ποὺ μὲ κρατάει πάντα μακριά.

Μὰ κι ἂν ἀκόμα δυνηθῶ νὰ προσεγγίσω,

τάχα ἡ Ἰθάκη θὰ μοῦ βρεῖ τὴ λύση;