Τόση μοναξιά μέσα μου... Σε έχασα. Όχι την παρουσία σου... την ουσία σου έχασα.

Τί να πώ;

Τα λόγια κυλάνε άδεια μαζί με τα δάκρυά μου.

Με απέρριψες ξανά. Έναν τρόπο ψάχνω να σε φτάσω κι εσύ το μόνο που ξέρεις τόσα χρόνια καλά είναι να φεύγεις. Απόψε όμως έφυγες ξεριζώνοντας και την καρδιά μου.

Είμαι ακόμα εδώ... άδεια... δεν έχω τίποτα να πω...

Άδειασα μεσα στα χέρια σου κι εσύ είχες ανοιχτά τα δάχτυλά σου και με άφησες να χαθώ.

Πόσα χρόνια λέω ψέμματα στον εαυτό μου για πριγκίπησσες και παραμύθια?

Πόσα χρόνια σου πετάω το κλειδί του πύργου μου να έρθεις να με σώσεις; 

Πόσα χρόνια σε λούζω την αγάπη μου και μαζεύω στάλες στάλες τη δική σου;

Πόσα χρόνια πέρασα μέσα στο ψέμα μου;

Μόνο γιατί ήθελα αγάπη. 

Κάποιον να με αγαπήσει και να με βάλει πάνω απο όλα. Πάνω απο όλα!...

Μες την καρδιά... φωτιά.!

Το τζάκι καίει... Φωτιά... Κόκκινη, χρυσή, ζεστή, απέραντη...
Θα θελα να σουν εδώ... Στην αγκαλιά μου, να μετράμε τις φλόγες... Τις άπειρες φλόγες...
Τα άπειρα χρόνια... Τον χρόνο... που ήταν τόσο λίγος...

Never-ending Love

Τίποτα δεν κρατάει για πάντα...

Όλα κάποτε τελειώνουν...

Κι εγώ κοιτώ μες τα μάτια σου και βλέπω το άπειρο... Το άπειρο και το τέλος του.

Σε κρατάω σφιχτά μέσα μου. Και να που κάποια πράγματα κρατάνε για πάντα.

Η σκέψη σου μες το μυαλό μου... η μυρωδιά σου στους περαστικούς... τα μάτια σου...

Νομίζες πως θα ξεχάσω                ;

Νόμιζες πως μπορώ να υπάρχω χωρίς εσένα;

Τίποτα δεν κρατάει για πάντα.

Εκτός απο το σημαδι σου μέσα μου.

Είδες;

Στο χα πει... Υπάρχει το άπειρο.

Υπάρχει και το τέλος του.

Υπάρχει το άπειρο.

Χωρίς τέλος...